 |
Jednym z patronów naszego kościoła jest św. Brat Albert Chmielowski
|
Św. Brat Albert - żywot swietego |
św. Brat Albert Chmielowski
Powstaniec
Malarz
Po śmierci zaprzyjaźnionego z nim M. Gierymskiego 1874 wrócił do Polski, myśląc o karierze malarza. Nawiązuje wiele nowych znajomości, m.in. z Heleną Modrzejewską, która pełni rolę mecenasa dla wielu artystów. Wystawia w tym czasie swoje obrazy i niektóre z nich udaje mu się sprzedać. Jednocześnie jednak cierpi na zmienność nastrojów, melancholię, wiele swoich obrazów niszczy, przemalowuje - często rano nie podoba mu się to, co stworzył poprzedniego dnia. W twórczości stawiał sobie najwyższe wymagania, malował mało i nie kończył obrazów. Był zwolennikiem symbolicznego i nastrojowego malarstwa A. Böcklina. Uważał sztukę za środek przekazu myśli; cenił symbolizm, ale odrzucał malarstwo realistyczne i historyczne. W wypowiedziach teoretycznych (artykuł O istocie sztuki 1876) zapowiadał modernizm. Podejmował gł. tematy religijno-symboliczne. Był słabym rysownikiem i wybitnym kolorystą. Malował także realistyczne obrazy (pejzaż Wieś Zawale 1883) i portrety. Malarstwo Chmielowskiego cechuje prostota środków, naturalność, skromność i liryczna nastrojowość, a z czasem nastrój mistycyzmu. Jego nieukończony Ecce Homo (1881- przed 1904) jest jednym z najgłębiej odczutych obrazów religijnych najgłębiej polskim malarstwie. Inne znane obrazy: Ogród miłości (1876), Szara godzina (1880), Cmentarz (1883).
Zakonnik
Obecnie w kościele środowisk twórczych w Warszawie znajdują się relikwie św. Alberta. .
Opr. Paweł Kozyra
|
Brat
Albert Chmielowski to jedyny do tej pory święty, w gronie artystów
polskich i patron twórców. 17 czerwca jest jego liturgiczne wspomnienie.
Brat Albert Chmielowski Adam Hilary Bernard, święty żył w latach
1845-1916, był zakonnikiem, malarzem. 
Podjął studia
w warszawskiej Klasie Rysunkowej, nawiązał też kontakt z pracownią
malarską Wojciecha Gersona. Jednakże jego artystycznym aspiracjom
sprzeciwiła się rada opiekuńcza, od której był uzależniony. Przerwał
naukę i wyjechał na studia politechniczne do Gandawy. Chmielowski
po roku, więc wraca do Warszawy, gdzie po wielu zabiegach udaje
mu się uzyskać prywatne stypendium od Włodzimierza Dzieduszyckiego
na studiowanie malarstwa w Monachium- pojechał tam jesienią 1869r.
Tam zaprzyjaźnił się ze sztabem ówczesnych wybitnych malarzy polskich,
do których należeli między innymi: Leon Wyczółkowski, Józef Chełmoński,
Maksymilian Gierymski, Stanisław Witkiewicz, Józef Brandt, którzy
wysoko oceniali malarstwo Adama Chmielowskiego. Był on jednym
z prekursorów polskiego impresjonizmu, osadzającego wyrażalność
obrazu na kolorycie.
W
latach 1880-1881 w nowicjacie jezuitów. W 1884 z nakazu władz
carskich opuścił zabór rosyjski i przeniósł się do Krakowa. W
1887 przywdział habit tercjarza franciszkańskiego. Po wstąpieniu
do zakonu traktował malarstwo coraz bardziej dorywczo i zarobkowo.
Przejęty ideami św. Franciszka i służby narodowej pojmowanej jako
praca na rzecz najuboższych 1888 złożył śluby zakonne, przyjął
imię brata Alberta i założył Zgromadzenie Braci Albertynów Trzeciego
Zakonu Świętego Franciszka Posługujących Ubogim. W 1891 założył
Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim. Prowadził
w Krakowie przytułek, w którym mieszkał razem z biedakami, starcami,
bezdomnymi i upośledzonymi, i opiekował się nimi; środki na jego
utrzymanie zdobywał jałmużną. Temat jego życia był wielokrotnie
podejmowany przez pisarzy widzących w nim heroiczną wielkość (np.
Nawracanie Judasza S. Żeromskiego, Brat naszego Boga K. Wojtyły).
Brata Alberta nazywano "Najpiękniejszym człowiekiem pokolenia",
"Szarym bratem", "Polskim Biedaczyną z Asyżu", "Bratem wszystkich
ludzi"; Karol Wojtyła w swej sztuce nazwał go "Bratem naszego
Boga", a potem, jako papież Jan Paweł II, podczas kanonizacji,
"Patronem naszego trudnego przełomu".